Mijn nieuwe leven.

Ik ga vanaf vandaag mijn verhaal typen. Mijn verhaal dat twee jaar geleden begon en nu is afgesloten. Op het moment van typen ben ik gebroken en kapot. Het voelt alsof ik in een klap alles kwijt ben geraakt wat me dierbaar is geweest.

Ik wil voor mezelf bijhouden op welke dagen ik me goed voel en op welke dagen ik me minder voel en ik hoop natuurlijk dat "when time passes by" ik me alleen maar goed ga voelen. Dat ik me weer zo ga voelen als degene die ik altijd al was. Vrolijk en vol energie.

Op dit moment ben ik niet vrolijk en kom ik energie tekort, dit gaat erg tegen mijn natuur in.
Ik schrijf ook om alles een plek te geven, om in te zien dat ik niet die tiran ben die hij me voor liet komen. Ik schrijf dit als zelfreflectie en om te leren. Ik ga ervoor zorgen dat ik over een maand mezelf weer ben en weer midden in het leven sta.

De dag dat ik vertrok voelde ik me sterk, ik was boos en gefrustreerd, iets wat ik al maanden voelde. Ik heb die avond al mijn spul in gepakt en ben teruggegaan naar mijn ouders. Er viel een grote last van mijn schouders, maar ik bleef me ook realiseren dat dit pas het begin was van een nog moeilijkere periode: afkicken.
Afkicken van een bijna twee jaar durende relatie, met een groot jaar ervoor van verliefdheid op een onbekende man.
Ik voel alles nog wat ik bij hem voelde, ik was onzeker en dacht dat hij me nooit leuk zou vinden, hij was veel te knap voor mij. Die onzekere periode maakte me gek, maar het was ook heel erg fijn. We konden leuk met elkaar praten, hij vertelde open over zichzelf en ik begon daar ook telkens meer mee. Ik werd verliefder met de dag. Vooral toen ik hoorde dat het uit was met z'n vriendin, toen had ik meer hoop.
Ik had geen idee van zijn leeftijd, ik wist dat het wel wat zou schelen, maar niet dat het tien jaar zou schelen. Het was voor mij best heftig om dat te horen, tien jaar. Toch heeft het mij nooit weerhouden om van hem te gaan houden. Het voelde goed, het was spannend en het was een lieve intelligente man, hij was degene die ik wilde.
Ik ben boos en gefrustreerd op dit moment, ik wil roepen dat ik nooit van hem heb gehouden, dat het nooit leuk is geweest. Ik ben stapelgek op hem, vooral geweest. Als ik nu ook weer terugdenkt aan toen word ik weer stapelgek, stapelgek van liefde. Als we terug konden naar die tijd met de kennis van nu, zou ik dat doen. Ik geloof dat wij er sterker uit kunnen komen, niet op dit moment, misschien wel over een tijd. Aan de andere kant ben ik bang dat ik mezelf nu valse hoop geef.

Ook van mijn lieve meisjes, mijn katjes, ik heb afscheid van ze moeten nemen. Dora en Vera waren mijn steun en toeverlaat, vooral de laatste paar maanden, zij waren de enige aan wie ik alles kwijt kon. Ik kon met ze knuffelen en met ze praten. Het interesseert me niet voor wie dit niet begrijpt, voor mij voelde dit zo en ik voelde me er prettig bij. Opeens ben ik ze kwijt en dit valt ook echt ontzettend zwaar, ik vind het erg vervelend dat ik ze nooit meer mag zien, wettelijk gezien zijn het niet mijn katjes, maar ik ben ook twee jaar in hun leven geweest en ben me aan ze gaan hechten. Ze zijn ook van mij geworden.

Als laatste voelt het alsof mijn vrijheid me is ontnomen, ik ben iemand die graag op zichzelf is. Ik heb ruimte nodig en rust. Dit had ik een lange tijd in "ons" huis. Hij was lekker aan het werk ik had vrij of zat op school en als ik thuis kwam of thuis was had ik eerst lekker rust, kon ik m'n eigen dag overdenken en genieten van alles wat ik kon doen. Als hij thuis kwam was dit natuurlijk ook geweldig, ik was blij om mijn meest dierbare persoon te zien. Gezellig samen, lekker eten en de dag doornemen. Iets waar we goed in waren.
Ook is dit niet meer gebeurd de laatste paar maanden, zo af en toe nog en als we ons beide ok/goed voelden. Eigenlijk aten we niet meer aan tafel en aten we niet meer met elkaar, we zaten naast elkaar, maar hadden meer oog voor de televisie dan voor elkaar. Er begon een telkens grotere kloof te ontstaan, op laatst waren we elkaars geliefde niet meer, maar meer als broer en zus. Er was geen enkele intimiteit meer, alleen als ik erom vroeg. Ook dan ging het vaak met moeite.

Vandaag voel ik me vrij sterk, ik ben er meer klaar voor, ik wil meer dingen aanpakken. Toch ben ik nog wel erg emotioneel. Er staan nog veel spannende dingen te wachten, ik ben druk op zoek naar een huisje wat ontzettend veel stress met zich mee brengt, krijg ik het of krijg ik het niet.
Straks ga ik lekker even een luchtje scheppen en vanavond naar een vriend, gezellig bij kletsen en m'n gedachten weghouden van alles.

Hij wilde graag contact houden, ik had al gezegd dat daar toch niks van kwam van zijn kant. Het is nog vroeg, maar als hij zich kinderachtig blijft opstellen en nooit gaat reageren krijg ik het gevoel alsof ik twee jaar van m'n leven heb verpest. Dit vind ik erg jammer, een goede vriendschap zal er in kunnen zitten en misschien na verloop van tijd een nieuwe poging als we alles uitgesproken hebben als volwassenen en we elkaar beide de kans geven om te praten, de laatste tijd werd mijn mond gesnoerd en liep hij continu weg. Zijn verhaal herhaalt zich, hij wil niets aannemen, behalve van zijn familie, zo blijft hij staan en gaat het ook een volgende keer weer verkeerd. Je kunt het ook positief in gaan zien en er van gaan leren, zo gaat het een volgende keer of met elkaar of met een ander beter, iedereen heeft zijn fouten, maar je moet ze wel in gaan zien en er aan werken. Een relatie komt van twee kanten, fouten ook.

Ik ben gelukkig al druk bezig om alles te relativeren, ik sta er voor open om alles uit te praten en alles op een fijne manier af te sluiten, zoals we ook zijn begonnen. Ik hoop dat hij er over een kleine tijd ook voor open staat, ik ga niet te lang wachten dan verdoe ik nog meer tijd, dat ben ik niet waard.